Jay Munly

Ξ.Ε.Φ.Τ.Ι.Λ.Α.

Δυστυχώς είμαι κι εγώ ανάμεσα σε αυτούς που πολλές φορές κατηγορούν τους πολιτικούς για την κατάσταση που έχει φτάσει η χώρα. Οι κλέφτες, οι ψεύτες, οι τεμπέληδες και άλλα κοσμητικά επίθετα αναβλύζουν από το στοματάκι μας κάθε φορά που αναφερόμαστε στους εν λόγω “κυρίους”. Αυτό βέβαια είναι φυσικό αφού οι συνέπειες των πράξεών τους, ή μάλλον της απραξίας τους, έχουν  άμεσο αντίκρισμα στις ζωές μας, στην καθημερινότητά μας και στο πορτοφόλι μας.

Όλο αυτό το σινάφι  των πολιτικών έφτασε στην Ελλάδα από μία άλλη χώρα, ή μάλλον καλύτερα από έναν άλλο πλανήτη. Τους βάλανε σε ένα διαστημόπλοιο και ένα πρωί εμφανίστηκαν στην βασιλίσσης Όλγας και μπουκάρανε με το “έτσι θέλω” στη βουλή.

Δυστυχώς η προηγούμενη ιστορία είναι αυτό που θέλουμε να πιστεύουμε. Γιατί ο εγωισμός του Ελληναρά που όλοι κρύβουμε μέσα μας, δεν μας αφήνει να δούμε την αλήθεια. Γιατί μας έμαθαν από μικρούς πώς να κρυβόμαστε, πώς να αποφεύγουμε τις ευθύνες μας και πώς να αντιμετωπίζουμε τα πάντα με την αθάνατη ελληνική υπερηφάνεια.

Οι πολιτικάντηδες που έχουμε και αποφασίζουν για μας, είμαστε εμείς, είναι ένα δείγμα της κοινωνίας μας. Οι περισσότεροι είναι ένα κομμάτι της μεγαλοαστικής τάξης που εκμεταλλευόμενη τα όνειρα των μικροαστών κατάφερε να έχει τη συμπαράσταση τους και, φυσικά, την ψήφο τους.

Εμείς τους διαλέξαμε γιατί πολύ απλά τους είχαμε μια ζωή μέσα στα πόδια μας. Πληρώναμε μαύρα λεφτά στα ιατρεία και στα δικηγορικά τους γραφεία, μας βγάζανε πλαστές οικοδομικές άδειες και μας χτίζανε παράνομα σπίτια, τους τηλεφωνούσαμε όταν θέλαμε σημειώσεις για να περάσουμε κανένα μάθημα στο πανεπιστήμιο και κολλούσαμε τις αφίσες του κόμματός τους.

Τους αφήσαμε να γίνουν ένα με εμάς, παρόλο που ανήκουν σε μια άλλη τάξη που εμείς δεν θα γινόμασταν ποτέ μέλος. Απλά μας άρεσε να σκεφτόμαστε πόσο ωραία θα ήταν να ήμασταν κι εμείς στη θέση τους και γουστάραμε που τρώγαμε τα αποφάγια τους. Και με τον καιρό η ελληνική υπερηφάνια έγινε ελληνική ξεφτίλα.