Μανταρίνι ! ! !

Οδοιπόροι

Παλιά για κάθε ταξιδιώτη, υπήρχε σκιερό δεντρί
όπου μπορούσε όποιος κι αν ήταν, να ξεκουράσει το κορμί.

Όμως με του καιρού το διάβα, οι οδοιπόροι χάθηκαν
της καλοπέρασης κωθώνια γινήκαν και τρελάθηκαν.

Συρτός του Ναύτη

 

Έχει αξία πιο πολύ
το τελευταίο δάκρυ
Που σταματά και κρουσταλιά
στων αμαθειών την άκρη

Τάδε έφη

Η ζωή είναι σουγιάδες

Η ζωή μας είναι σουγιαδιές
σε βρώμικα αδιέξοδα
σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα
μπάσσο βεστιάριο
μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά
και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσσες.
Πάνω-κάτω. Πάνω-κάτω, η Πατησίων.
Η ζωή μας είναι η Πατησίων.

Εμείς εκεί.
Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή.
Ξεφτίλα-μοναξιά-απελπισία. Κι ανάποδα.
Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.
Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.
Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά.
Γι' αυτό σου λέω.
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.
Μη. Βρέχει. Δόσμου τσιγάρο.

Κατερίνα Γώγου

Πιο σαλιάρης πεθαίνεις: Χ.Θηβαίος

Με αφορμή ένα υπέροχο αφιέρωμα του δεύτερου προγράμματος και της ΝΕΤ στο μέγιστο Έλληνα δημιουργό Χρήστο Θηβαίο, αλλά και ενός ξερατού που μου προκάλεσε το θέαμα ενός 50άρη ψευτοκουλτουριάρη που μιλάει λες και έχει πιεί δέκα μπάφους στους -10 βαθμούς κελσίου και έχει κλείσει η φωνή του, και ντύνεται σαν βλαχοτινέιτζερ ελληνικής κωμόπολης της δεκαετίας του '80, εμπνεύστηκα αυτό το άρθρο. (Θα ακολουθήσουν και άλλα στην ίδια θεματολογία).

Δεν ξέρω από που να πρωταρχίσω γι' αυτήν την εμετική παρουσία. Θα μπορούσα να αναφερθώ στο ύφος και τις ηλίθιες γκριμάτσες του  (βλ.εικόνα παρακάτω), βγαλμένες από προσωπικές στιγμές στη χέστρα του σπιτιού του καλλιτέχνη κατά τη διάρκεια οξείας δυσκοιλιότητας. Βέβαια ο απώτερος στόχος των μορφασμών είναι να μας πείσουν ότι τα τραγούδια του έχουν νόημα και ότι παθιάζεται πάνω στη δημιουργία. Όχι ρε Χρήστο εμάς δε μας πείθεις! Το ξέρουμε ότι θες να χέσεις και ζορίζεσαι!!

Πρέπει να παραδεχτώ ότι το κολπάκι του ψευτοκουλτουριάρη με το φουλάρι στο λαιμό και τη κάλτσα στο χέρι να καλύβει τη μισή παλάμη, για να μη φαίνονται οι κάλοι από τις μαλακίες που βαρούσε μικρός, έχει πέραση σε ένα συγκεκριμένο κοινό. Στο κοινό των ανέραστων, ανοργασμικών, καταπιεσμένων ψυχολογικά κορασίδων που περιμένουν να ξεγελάσουν την αγαμία τους μέσα από τους ακαταλαβίστικους στίχους του συντρόφου Χρήστου. Ας πάρουμε μια γεύση παρακάτω από το Ονειρολόγιο:

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,(Πάρε μια πυξίδα ρε παιδί μου)

κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου (Να σκύψει μέσα από τους χάρτες;;)
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις μια ανάσα στη ζωή μου. (Εδώ πιάνουμε τις ανέραστες...)

Και σαν άστρο καυτερό  (Καίει το άστρο, τσουρουφλάει..)

προς το νησί σου τα λόγια μου πετάει (το άστρο πετάει τα λόγια του Χρήστου;;Μπερδεύτηκα..)
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο, (Η πληγή είναι must για τις ανοργασμικές)

στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου. (Από που ήρθε η χτένα ρε μάγκα;Το άστρο την έφερε;)

Το χειρότερο είναι ότι αυτός ο τυπάς πλασάρεται ως κάτι πολύ εναλλακτικό και "έντεχνο" γιατί πολύ απλά βάζει στη σειρά μερικές λέξεις που δεν τις χρησιμοποιεί ο μέσος Έλληνας. Χρησιμοποιώντας σαν άλλοθι τις σπουδές τους στην Ιταλία όπου είχε σαν καθηγητή τον Ουμπέρτο Έκο (ένα τυχαίο γεγονός που βρίσκεται σε όλα τα βιογραφικά του δημιουργού) έχει καταφέρει να κάνει μια καριέρα τραγουδώντας στην πλειοψηφία τους αστεία και ακαταλαβίστικα τραγουδάκια, που αν διαβάσεις τους στίχους τους καταλαβαίνεις ότι είναι εσκεμμένα σουρεαλιστικοί. Τόσο εσκεμμένα που γίνεται γραφικό και ανυπόφορο...Φυσικά δεν θα μιλήσω για τη φωνή του που είναι σαν να ακούω βραχνιασμένες γριές να βογκάνε κατά τη διάρκεια του σεξ. Βέβαια πρέπει να παραδεχτώ ότι κι εγώ έχω χρησιμοποιήσει τραγουδάκια του Χρήστου σε γκομενοπαρέες, αλλά όπως λέει ο σοφός λαός: Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. :-)