Ανεμόσκαλα

Τι θα πάθουμε πάλι αυτό το καλοκαίρι...Να'να καλά ο Θανασάκος...

Εγώ κι ο εαυτός μου...

Με λύπη μου διαπιστώνω κάθε μέρα πόσο εγωκεντρικοί έχουμε καταντήσει εμείς οι Έλληνες. Όλα περιστρέφονται γύρω από τον κώλο μας και τον εαυτούλη μας. Δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει, αυτό είναι δουλειά ψυχολόγου (που με τους Έλληνες θα δούλευε 24/7), αλλά νομίζω ότι οι ρίζες του προβλήματος βρίσκονται στην ελληνική οικογένεια, που λόγω των όσων έχει περάσει τα τελευταία 60 χρόνια, έχει δημιουργήσει ένα υπερπροστατευτικό και ένα κάτσε-να-με-γαμήσεις-κατεβάζω-και-τα-βρακιά-μου χαρακτήρα απέναντι στα παιδιά της.

Το πρόβλημα αυτό το εντοπίζω σχεδόν κάθε μέρα σε σημείο που έχω φτάσει να αφήνω τους άλλους γύρω μου να κάνουν μονόλογο στις συζητήσεις μας γιατί έτσι είναι ο μόνος τρόπος να νοιώσουν άνετα και να τελικά να σε συμπαθήσουν. Όλα περιστρέφονται γύρω τους. Μπορεί τη στιγμή που μιλάτε, να έχουν πάρει φωτιά τα μαλλιά σου, να έχει στραβώσει το στόμα σου από το εγκεφαλικό και ταυτόχρονα να έχεις στο λαιμό σου καρφωμένο ένα μαχαίρι χρυσαυγίτη αλλά για αυτούς είσαι απλά ένας δέκτης των αυτάρεσκων, εγωκεντρικών και άχρηστων πληροφοριών τους. Απλά άσε τους να μιλάνε, ηδονίζονται...

Επίσης σαν αρσενικό το πρόβλημα το εντοπίζω πολύ περισσότερο στο αντίθετο φύλο που εκεί η κατάσταση έχει ξεφύγει. Όλα κινούνται γύρω από τη νανάρα τους, και αν δεν μπορείς να ικανοποιήσεις τις ορέξεις τους (όχι βέβαια σεξουαλικά αφού οι περισσότερες είναι ανοργασμικές) δεν είσαι τίποτα. Δεν υπάρχεις ρε παιδί μου... Κι αν υπάρξεις, θα υπάρξεις μόνο σαν σουβενίρ σε μικροστιγμές τις καθημερινότητάς τους, για να γεμίζεις το background και κάποια λεπτά σιγής που μεσολαβούν μεταξύ των συζητήσεων που πάντα ξεκινούν με τη λέξη εγώ. Θα υπάρξεις μόνο για να δίνεις ατάκες έτσι ώστε να συνεχίσει η συζήτηση...