Είμαι και εγώ ένας από τους χιλιάδες που την Κυριακή 12/02/2012 πήρα μέρος ίσως στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στη μεταπολιτευτική Ελλάδα στο Ηράκλειο. Από τη μία η τεράστια συμμετοχή του κόσμου με χαροποίησε και μου έδωσε ελπίδες ότι κάτι κινείται και κάτι αλλάζει. Από την άλλη, δυστυχώς, ένιωσα μεγάλη απογοήτευση από το επίπεδο των ανθρώπων που "προέταξαν" τα στήθη τους, όχι μπροστά στους μπάτσους, αλλά μπροστά στα μικρόφωνα.
Πρώην εργατοπατέρες, συνδικαλιστές της πλάκας, και οπορτούνες αριστεροί ανέβαιναν στο βήμα και έβγαζαν λογύδρια για την "πατρίδα" και το "έθνος". Σαν κερασάκι στη σαπίλα, η στημένη κατάληψη της νομαρχίας και τα τσιράκια του συστήματος με τις ντουντούκες να καυχιόνται για τα τρομερά επιτεύγματά τους, που στόχο είχαν τους απογοητευμένους μικροαστούς και "πορειακούς" τουρίστες (εδώ ανήκω και εγώ) που βρέθηκαν στην πλατεία. Η έπαρση και η μικροκομματική νοοτροπία εμπόδιζε ακόμα και να ξεκινήσει η πορεία, γιατί τα πρόβατα έπρεπε για άλλη μια φορά να ακούσουν τα μαγνητοφωνάκια που είχαν κάνει κατάληψη στο μικρόφωνο.
Τα λόγια έχουν τελειώσει και το μόνο που θα αλλάξει κάτι είναι η σύγκρουση. Η σύγκρουση σώμα με σώμα. Η βία που ασκούν στο λαό, πρέπει να ασκηθεί πάνω τους. Άλλωστε η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας που γεννάει μια νέα. Με λογύδρια, εθνικούς ύμνους και ξελαρυγγιάσματα δεν θα γίνει απολύτως τίποτα. Διατεθειμένοι για αυτό μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν μόνο οι αντιεξουσιαστές, τώρα όμως είδα και απλό κόσμο με διαθέσεις συγκρουσιακές, επαναστατικές...Αυτός ο κόσμος θέλει οργάνωση, ενημέρωση και καθοδήγηση.
Όταν εμείς οι πολλοί που κατεβαίνουμε στις πορείες καταλάβουμε ότι έχουμε τη δύναμη και αν συγκρουστούμε, αν δακρύσουμε από δακρυγόνα, αν φάμε καμιά κλωτσιά, αν κάνουμε οργανωμένα και δυναμικά καταλήψεις, θα καταφέρουμε να ανατρέψουμε το σκηνικό.
Μέχρι τότε, τα μαγαζάκια γύρω από τις πλατείες θα θησαυρίζουν και όλοι μας θα καταντήσουμε θεατές με σποράκια και πρόγραμμα παράστασης στα χέρια.
