Μοναδικέ μου αναγνώστη από την Ολλανδία, θυμάσαι όταν ήμασταν μικροί και αλητεύαμε μέχρι αργά το βράδυ; Θυμάσαι επίσης όταν σε μια παρέα κάποιος έκλανε, συνήθως ήταν και ο πρώτος που ρωτούσε ποιός έκλασε. Αυτό το έκανε κυρίως για να απενοχοποιηθεί και να στρέψει την οργή των άλλων προς διάφορες κατευθύνσεις. Η πολιτική και άκρως επιστημονική αυτή ανάλυση θα με οδηγήσει στον παρακάτω παραλληλισμό.
Το ίδιο ακριβώς γίνεται με την ελληνική κοινωνία. Δημοσιογράφοι που ξαφνικά έγιναν αντιμνημονιακοί, κομματόσκυλα που κατεβαίνουν σε πορείες, συντηρητικά χριστιανοπροβατάκια που επικροτούν τους αναρχικούς που σπάνε βιτρίνες τραπεζών, μουσικοί-τραγουδιστάδες που τώρα θυμήθηκαν να γράψουν τραγούδια για την κρίση, μπας και οικονομήσουν. Ρε μέχρι και ο Πλούταρχος έβγαλε τραγούδι με στίχο "για μια στημένη ευημερία" ! ! !
Όλοι αυτοί, μοναδικέ μου αναγνώστη, απλώς θέλουν να γλιτώσουν το ξύλο, θέλουν να απενοχοποιηθούν από τη σαπίλα που υποστήριζαν τόσα χρόνια. Τελικά δεν είναι η ανάγκη η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη που έλεγαν μερικοί φιλόσοφοι, είναι και ο φόβος. Ο φόβος μήπως καταλάβουμε αυτούς που πραγματικά έκλασαν.
Είμαι έτοιμος για νόμπελ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου