Μια ζωή λοιπόν ήσουνα μπατιράκι, δεν είχες μία και σε έφτυναν και οι ρέγγες. Ειδικά η όμορφη γειτονοπούλα αγνοούσε παντελώς την ύπαρξη σου και νόμιζε ότι είχες πεθάνει στον πόλεμο, ενώ γλυκοκοίταζε τους φραγκάτους που την έκαναν βολτίτσες με το αμαξάκι και την πηγαίναν και στους σινεμάδες αμα λάχει ναούμ.
Κάποια μέρα λοιπόν κερδίζεις το λαχείο και ξαφνικά όλοι σε έχουν στα ώπα-ώπα. Έχεις υπόληψη και κύρος στην κοινωνία. Μετράς... Και ειδικά η γειτονοπούλα σου,πετάει το βρακί της για ένα βλέμμα σου. Ξεροσταλιάζει κάθε μέρα στο παραθύρι της και περιμένει να σε δει να βγεις στο μπαλκόνι με το σώβρακο για να τεντωθείς και να ξεξυπνησεις.Φυσικά στο τέλος σου κάθεται και είναι σούζα σε ό,τι κι αν της πεις.
Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τους δημοσιογραφίσκους που βγαίνουν στο χαζοκούτι και τους πολίτες αυτής της χώρας. Μια ζωή τα ρουφιανάκια έκαναν αβάντα στους πολιτικούς και στα αφεντικά τους και έβαζαν πλάτες για να τα κονομάνε όλοι παρέα.
Μετά όμως από τις πρώτες φάπες και ντομάτες που πέσανε, τρόμαξαν και τρομοκρατήθηκαν. Είπανε μέσα τους "ρε συ,οι πολιτικοί-συνέταιροι τρώνε ξύλο, λες να τις φάω και 'γω;"Εκεί ακριβώς ήταν που άλλαξαν στάση και άρχισαν να υποστηρίζουν τις απεργίες (βλ.Πρετεντέρης),να γράφουν αρθράκια που συμβουλεύουν τους πολιτικούς να συμμορφωθούν (βλ.Χατζηνικολάου) και άλλες τέτοιες γλοιώδεις και πούστικες πράξεις.
Το γύρισαν, όπως και το πουτανάκι η γειτονοπούλα που μόλις είδε τα φράγκα,είπε να στήσει κώλο μπας και φάει κι αυτή τίποτα. Η γειτόνισσα θα φάει καλά και θα αποκατασταθεί γιατί ο άλλος είναι καψούρης...Τα ρουφιανάκια όμως δεν τις γλυτώνουν τις φάπες...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου